مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي گرگان

اثر کروسین بر شاخص‌های استرس اکسیداتیو و التهاب در آسیب حاد کلیوی ناشی از لیپوپلی‌ساکارید در موش‌های کوچک آزمایشگاهی نر نژاد C57BL/6

مهرداد روغنی

زمینه و هدف: لیپوپلی ساکارید (Lipopolysaccharide: LPS) با دوز بالا به عنوان یک اندوتوکسین منجر به ایجاد مدل آسیب حاد کلیه (Acute kidney injury: AKI) در جوندگان می شود. کروسین یک ترکیب کاروتنوئیدی در میان ترکیبات فعال زعفران با اثرات دارویی فراوان مانند فعالیت های آنتی اکسیدانی و ضدالتهابی است. این مطالعه به منظور تعیین اثر کروسین بر شاخص های استرس اکسیداتیو و التهاب در آسیب حاد کلیوی ناشی از لیپوپلی ساکارید در موش های کوچک آزمایشگاهی نر نژاد C57BL/6 انجام شد.

روش بررسی: این مطالعه تجربی روی 24 سر موش کوچک آزمایشگاهی نر نژاد C57BL/6 در محدوده وزنی 23-19 گرم و سن 10-8 هفته در آزمایشگاه مطالعات تجربی دانشگاه شاهد انجام شد. حیوانات به طور تصادفی به 4 گروه 6 تایی شامل گروه کنترل، گروه لیپوپلی ساکارید و گروه های لیپوپلی ساکارید تحت تیمار با کروسین در دوز 10 و 50 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن تقسیم شدند. در گروه های تحت تیمار، تجویز داروی کروسین با دوزهای 10 و 50 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن حل شده با حلال کالیفور به صورت گاواژ در دو نوبت با فاصله زمانی 24 ساعت تا یک ساعت قبل از تزریق لیپوپلی ساکارید انجام شد. برای القا آسیب حاد کلیه، لیپوپلی ساکارید حل شده در نرمال سالین به میزان 10 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن یک ساعت بعد از تجویز آخرین نوبت کروسین به صورت داخل صفاقی به حیوانات تزریق شد. بیومارکرهای عملکرد کلیه و استرس اکسیداتیو و همچنین فاکتورهای التهابی و ضد التهابی مورد ارزیابی قرار گرفتند.

یافته ها: در گروه لیپوپلی ساکارید تحت تیمار با کروسین در دوز 50 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن در مقایسه با گروه لیپوپلی ساکارید، سطح سرمی کراتینین (0.54±0.05, P<0.01) و BUN (25.80±2.40, P<0.05) کاهش معنی داری یافت و نیز شاخص مرتبط با استرس اکسیداتیو کلیوی شامل MDA (2.75±0.22) به طور معنی داری کاهش یافت و فعالیت SOD (5.57±0.36) به طور معنی داری افزایش یافت (P<0.05). همچنین تیمار کروسین سبب کاهش معنی دار TNF-α (41.80±3.50, P<0.01) و افزایش IL-10 (52.90±3.30, P<0.05) در مقایسه با گروه لیپوپلی ساکارید گردید.

نتیجه گیری: کروسین می تواند با مهار استرس اکسیداتیو و عوامل التهابی بافت کلیه از آسیب حاد کلیوی ناشی از لیپوپلی ساکارید جلوگیری نماید.

اثر دوره‌های متناوب انسداد جریان خون پاها و تمرین هوازی بر پویایی میتوکندریایی قلب موش‌های صحرایی مدل انفارکتوس میوکارد

امین فرزانه حصاری

زمینه و هدف: اختلال عملکرد میتوکندریایی قلب در بیماری قلب ایسکمیک شناخته شده و به نظر می رسد میتوکندری نقش مهمی در اثرات محافظتی ناشی از تمرین ورزشی در انفارکتوس میوکارد داشته باشد. دوره های کوتاه و متناوب انسداد جریان خون یک اثر محافظتی در مقابل آسیب قلب دارد، با این حال، مکانیسم آن به روشنی مشخص نیست. این مطالعه به منظور تعیین اثر دوره های متناوب انسداد جریان خون پاها و تمرین هوازی بر پویایی میتوکندریایی قلب موش های صحرایی مدل انفارکتوس میوکارد انجام شد.

روش بررسی: این مطالعه تجربی روی 25 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با سن 10-8 هفته در مرکز ﭘﺮورش و ﻧﮕﻬﺪاری ﺣﯿﻮاﻧﺎت آزﻣﺎیﺸﮕﺎﻫﯽ هیستوژنوتک تهران انجام شد. حیوانات در پنج گروه پنج تایی شامل گروه های سالم، انفارکتوس، انفارکتوس انسداد، انفارکتوس تمرین و انفارکتوس تمرین+انسداد تقسیم شدند. انفارکتوس میوکارد با تزریق درون صفاقی ایزوپروترنول (mg/kg.day 100) در دو دوز القاء شد. دوره های متناوب انسداد خون در پاها و شامل سه دوره 5 دقیقه ای انسداد و 5 دقیقه جریان مجدد متعاقب بود. تمرین هوازی به مدت 6 هفته و 5 روز در هفته انجام شد. بیان ژن MFN1 و Drp1 با روش real-time PCR اندازه گیری گردید.

یافته ها: انفارکتوس میوکارد نسبت به گروه سالم با کاهش بیان MFN1 (0.120±0.013 در مقابل 1.003±0.095) و افزایش Drp1 (4.937±0.209 در مقابل 1.011±0.184) قلب همراه بود (P<0.05). نسبت به گروه انفارکتوس، MFN1 و Drp1 به ترتیب افزایش و کاهش معنی داری در گروه انسداد خون (Drp1=3.99±0.136, MFN1=0.298±0.028)، تمرین (Drp1=3.57±0.432, MFN1=0.409±0.010) و تمرین+انسداد (Drp1=1.765±0.022, MFN1=0.659±0.027) نشان داد (P<0.05).

نتیجه گیری: تمرین هوازی و دوره های متناوب انسداد خون پاها با تنظیم شکافت و همجوشی میتوکندریایی منجر به بهبود پویایی میتوکندریایی قلب در موش های صحرایی نر مدل انفارکتوس میوکارد می شود و تمرین هوازی به همراه دوره های متناوب انسداد خون اثر بیشتری دارد.

اثر شش هفته تمرین تناوبی با شدت بالا همراه با مکمل‌دهی ال-آرژنین بر سطح اینترلوکین‌های 6 و 10 و آنزیم‌های کبدی در بازیکنان فوتبال: یک کارآزمایی بالینی

کیوان حجازی

زمینه و هدف: تمرین تناوبی با شدت بالا برای بهبود عملکرد ورزشی بسیار مؤثر است. با این حال، استرس مکانیکی و متابولیکی شدیدی که با آن همراه است؛ می تواند باعث ایجاد التهاب قابل توجه پس از ورزش و اختلالات بیوشیمیایی گذرا شود. این مطالعه به منظور مقایسه اثر شش هفته تمرین تناوبی با شدت بالا همراه با مکمل دهی ال-آرژنین بر سطح اینترلوکین های 6 و 10 و آنزیم های کبدی در بازیکنان فوتبال انجام شد.

روش بررسی: این کارآزمایی بالینی روی 20 بازیکن فوتبال نیمه حرفه ای داوطلب در شهرستان مشهد طی سال 1404 انجام شد. آزمودنی ها به طور تصادفی ساده در دو گروه تمرین + مکمل و گروه تمرین + دارونما قرار گرفتند. مداخله به مدت شش هفته و شامل سه جلسه تمرین در هفته برای گروه های تمرین تناوبی با شدت بالا بود. نمونه گیری خونی در دو مرحله (پیش آزمون و پس آزمون) هر دو در ساعت 8 صبح و پس از ۱۲ ساعت ناشتایی صورت پذیرفت. غلظت سیتوکین ها با استفاده از روش آزمایشگاهی الایزا و آنزیم های کبدی (ALT و AST) با استفاده از روش های فتومتریک استاندارد و دستگاه اتوآنالایزر تعیین شد.

یافته ها: در مرحله پس آزمون، گروه تمرین + مکمل نسبت به گروه دارونما افزایش آماری معنی داری در سطح اینترلوکین-۱۰ و کاهش آماری معنی داری در سطح آلانین آمینوترانسفراز مشاهده شد (P<0.05). در مقایسه میانگین های درون گروهی، سطح اینترلوکین-6 در گروه تمرین + مکمل کاهش آماری معنی داری یافت (P<0.05) و در گروه دارونما به همراه دارونما تغییر معنی داری دیده نشد. در صورتی که سطح اینترلوکین-۱۰ در پایان دوره مداخله تمرین به همراه مکمل افزایش آماری معنی دار یافت (P<0.05)؛ اما در گروه تمرین به همراه دارونما تغییر معنی داری دیده نشد. سطح آسپارتات آمینوترانسفراز و آلانین آمینوترانسفراز در گروه تمرین به همراه مکمل کاهش آماری معنی دار یافت (P<0.05)؛ در صورتی که در گروه تمرین به همراه دارونما در سطوح آسپارتات آمینوترانسفراز و آلانین آمینوترانسفراز تغییر آماری معنی داری یافت نشد.

نتیجه گیری: تمرین به همراه مکمل سبب افزایش معنی داری سطح اینترلوکین-۱۰ و کاهش معنی دار سطح اینترلوکین-۶ و آنزیم های کبدی می گردد.

اثر پروتکل خستگی بر طیف فرکانس نیروی عکس‌العمل زمین طی دویدن در مردان دارای پای پرونیت با بازسازی آسیب رباط صلیبی قدامی: یک کارآزمایی بالینی

امیرعلی جعفرنژادگرو

زمینه و هدف: پارگی رباط صلیبی قدامی از شایع ترین آسیب های ورزشی با پیامدهای قابل توجه بر عملکرد، بازگشت به ورزش و سلامت مفصل زانو است. این مطالعه به منظور تعیین اثر پروتکل خستگی بر طیف فرکانس نیروی عکس العمل زمین طی دویدن در مردان دارای پای پرونیت با بازسازی آسیب رباط صلیبی قدامی انجام شد.

روش بررسی: این کارآزمایی بالینی روی 15 مرد دارای پای پرونیت با بازسازی آسیب رباط صلیبی قدامی و 15 مرد سالم در دانشگاه محقق اردبیلی انجام شد. عمل جراحی رباط صلیبی قدامی (اتوگرفت همسترینگ) به صورت یک طرفه در گروه مداخله 4 تا 8 ماه قبل از شروع مطالعه انجام شده بود. ابتدا آزمودنی ها در مسیر 18 متری دویدند و در این حین با صفحه نیرو که در میانه مسیر قرار داشت؛ نیروی عکس العمل زمین ثبت شد. سپس پروتکل خستگی انجام شد و سپس مجدداً داده های نیروی عکس العمل زمین در حین دویدن ثبت گردید.

یافته ها: مقادیر تغییرات فرکانس با توان 99.5% مؤلفه داخلی-خارجی (2.72±2.31) و مؤلفه قدامی-خلفی (2.35±1.11) نیروی عکس العمل زمین در گروه مداخله بیشتر از گروه سالم (به ترتیب -1.24±2.96 و -1.42±4.17) تعیین شد (P<0.05). نتایج درون گروهی مقادیر فرکانس با توان 99.5% در مؤلفه داخلی-خارجی نیروی عکس العمل زمین در بعد خستگی گروه بازسازی رباط صلیبی قدامی با پای پرونیت (به ترتیب 16.16±1.75 و 12.00±1.98) در مقایسه با قبل خستگی (به ترتیب 13.85±2.36 و 10.16±2.26) بیشتر بود (P<0.05)

نتیجه گیری: خستگی می تواند کنترل تعادل افراد را به خصوص در بازسازی رباط صلیبی قدامی تحت تأثیر قرار دهد. همچنین کاهش تعادل می تواند موجب کاهش سرعت دویدن آنان شود.

همراهی بین پلی‌مورفیسم (765G>C-) ژن سیکلواکسیژناز 2 و سطح سرمی پروستاگلندینE2 در مبتلایان به دیابت نوع دو

صفورا خواجه نیازی

زمینه و هدف: سیکلواکسیژناز 2 (COX-2) یک آنزیم پیش التهابی است که مهم ترین محصول آن پروستاگلندینE2 (PGE2) است که می تواند در ایجاد دیابت نوع دو نقش داشته باشد. یکی از عوامل موثر بر فعالیت یا بیان سیکلواکسیژناز 2، پلی مورفیسم های ژنتیکی است. این مطالعه به منظور ارزیابی همراهی بین پلی مورفیسم (-765G>C) ژن سیکلواکسیژناز 2 و سطح سرمی پروستاگلندینE2 در مبتلایان به دیابت نوع دو انجام شد.

روش بررسی: این مطالعه مورد شاهدی روی 50 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 و 50 فرد سالم مراجعه کننده به مرکز آموزشی درمانی شهید صیاد شیرازی گرگان انجام شد. سطوح سرمی FBS، HbA1C و PGE2 با استفاده از کیت الایزا و پلی مورفیسم ژن به روش ARMS-PCR تعیین گردید.

یافته ها: همراهی پلی مورفیسم765G>C ژن COX-2 با هر دو متغیر دیابت و PGE2 از لحاظ آماری معنی دار نبود. سطح پروستاگلندینE2 در افراد مبتلا به دیابت (43.42±31.2) در مقایسه با گروه سالم (17.27±6.38) بالاتر بود (P<0.05). سطح پروستاگلندینE2 در افراد با ژنوتیپ CG (41.15±30.99) نسبت به افراد دارای سایر ژنوتیپ ها به طور معنی داری بالاتر بود (P<0.05).

نتیجه گیری: پلی مورفیسم 765G>C آنزیم سیکلواکسیژناز 2 به عنوان یک واسطه التهابی بر خطر دیابت یا پیچیدگی های آن اثری نداشت.

پیش‌بینی‌کننده‌های قطع عضو و عود در بیماران بستری مبتلا به زخم پای دیابتی

پژمان خوارزم

زمینه و هدف: زخم پای دیابتی (Diabetic Foot Ulcers: DFU) از جمله عوارض اصلی دیابت است که اغلب منجر به بستری شدن در بیمارستان، قطع عضو و عود بیماری می شود. این مطالعه به منظور تعیین پیش بینی کننده های قطع عضو و عود در بیماران بستری مبتلا به زخم پای دیابتی انجام شد.

روش بررسی: این مطالعه توصیفی تحلیلی روی پرونده 224 بیمار (123 مرد و 101 زن) با میانگین سنی 59.3±3.11 سال بستری شده با زخم پای دیابتی انجام شد. متغیرهای استخراج شده شامل سن، جنس، قومیت، شغل، مدت زمان ابتلا به دیابت، زمان تشخیص دیابت تا ایجاد زخم، وضعیت سیگار کشیدن، شدت زخم در زمان پذیرش (درجه واگنر)، انواع درمان دریافتی (آنتی بیوتیک، دبریدمان، قطع عضو)، فراوانی عود و مقادیر آزمایشگاهی بستری (HB، WBC، ESR، CRP و HbA1C) بودند. پیامدهای اولیه شامل قطع عضو در بیمارستان (هر سطحی) و عود مکرر زخم اولیه در همان محل با تعداد 2 دوره و بیشتر بودند.

یافته ها: درجه واگنر غالب 5-2 با بیشترین درجه 2 تعیین شد. قطع عضو و عود مکرر به ترتیب 31.3% و 40.2% تعیین شد. افزایش سطح هموگلوبین با کاهش شانس قطع عضو همراه بود (95%CI: 0.52-0.86, OR=0.67, P<0.002) و افزایش WBC با افزایش شانس پیامد ارتباط داشت (95%CI: 1.02-1.23, OR=1.12, P<0.018). درجه 4 واگنر (95%CI: 2.18-11.94, OR=5.10, P<0.001) و درجه 5 واگنر (95%CI: 3.89-39.51, OR=12.40, P<0.001) در مقایسه با درجات 1 و 2 واگنر به طور معنی دار با افزایش شانس قطع عضو همراه بودند. افزایش سطح هموگلوبین به ازای هر g/dL 1 با کاهش معنی دار شانس عود همراه بود (95%CI: 0.58-0.94, OR=0.74, P<0.012). در حالی که افزایش WBC به ازای هر 1´10^3/µL با افزایش معنی دار شانس عود مرتبط بود (95%CI: 1.01-1.18, OR=1.09, P<0.026). درجه 4 واگنر (95%CI: 1.42-7.44, OR=3.25, P<0.005) و درجه 5 واگنر (95%CI: 1.78-12.91, OR=4.80, P<0.002) در مقایسه با درجات 1-2 واگنر به طور معنی دار با افزایش شانس عود مرتبط بودند. همچنین مصرف سیگار با افزایش شانس عود همراه بود (95%CI: 1.05-3.63, OR=1.95, P<0.034).

نتیجه گیری: سطح هموگلوبین، تعداد گلبول های سفید خون، درجه واگنر و سیگار کشیدن از پیش بینی کننده های کلیدی قطع عضو و عود در بیماران مبتلا به زخم پای دیابتی هستند.

نقش سونوگرافی داپلر رنگی در پیش‌بینی موفقیت انتقال جنین براساس پذیرش آندومتر در زنان نابارور

فروغ محمدی

زمینه و هدف: ناباروری یکی از چالش های مهم سلامت جهانی بوده و ناکافی بودن پذیرش آندومتر به عنوان یکی از عوامل اساسی در شکست لانه گزینی در درمان های کمک باروری شناخته می شود. ارزیابی آمادگی آندومتر با روش های غیرتهاجمی برای بهینه سازی زمان انتقال جنین در چرخه های IVF اهمیت دارد. این مطالعه به منظور ارزیابی نقش سونوگرافی داپلر رنگی در پیش بینی موفقیت انتقال جنین براساس پذیرش آندومتر در زنان نابارور انجام شد.

روش بررسی: این مطالعه کوهورت آینده نگر روی ۸۵ زن مبتلا به ناباروری با علت نامشخص تحت IVF-ET در مرکز آموزشی درمانی شهیدصیاد شیرازی گرگان انجام شد. سونوگرافی ترانس واژینال داپلر برای اندازه گیری ضخامت آندومتر، مورفولوژی، اکوی میو متریال، شاخص های جریان شریان رحمی، عروق آندومتر و میومتر پیش از انتقال جنین انجام شد. پارامترهای سیستم امتیازدهی رحمی (USSR) شامل ضخامت آندومتر، مورفولوژی آندومتر، جریان خون آندومتر و میومتر، شاخص داپلر شریان رحمی و انقباضات میومتر مورد ارزیابی قرار گرفتند. عروق آندومتر بر اساس سیستم طبقه بندی Applebaum به چهار ناحیه تقسیم بندی شدند که در آن ناحیه ۳ نشان دهنده نفوذ عروق خونی تا لایه هیپواکوئیک داخلی آندومتر بود. پیامدهای بارداری بین زنان با لانه گزینی موفق و ناموفق مقایسه شدند.

یافته ها: بارداری در 32.9% زنان رخ داد. ضخامت آندومتر و میزان عروق در ناحیه ۳ ارتباط معنی داری با بارداری موفق داشتند. بالاترین میزان لانه گزینی (51%) در زنانی با ضخامت آندومتر 7-9 میلی متر مشاهده شد (P<0.05). زنانی فاقد جریان خونی ناحیه ۳، نسبت به زنانی با جریان کم، به طور معنی داری نرخ بارداری بیشتری داشتند (P<0.05). سایر متغیرها از جمله مورفولوژی آندومتر، شاخص PI شریان رحمی، انقباضات میومتر، و سیستم نمره دهی USSR ـ ارزش پیش بینی کنندگی معنی داری نشان ندادند.

نتیجه گیری: برخی شاخص های سونوگرافی داپلر، به ویژه ضخامت بهینه آندومتر و الگوهای عروقی، می توانند در شناسایی چرخه هایی با پتانسیل بالاتر برای لانه گزینی موفق کمک کننده باشند.

فراوانی انواع الگوهای اسکلتی صورت در افراد دارای مولر سوم نهفته فک پایین

حکیمه قربانی

زمینه و هدف: نهفتگی دندان مولر سوم فک پایین (Mandibular third molars: M3M) بایستی بلافاصله پس از تشخیص، تحت درمان قرار گیرد. این مطالعه به منظور تعیین فراوانی انواع الگوهای اسکلتی صورت در افراد دارای مولر سوم نهفته فک پایین انجام شد.

روش بررسی: این مطالعه توصیفی تحلیلی گذشته نگر روی ۳۱۲ رادیوگرافی سفالومتری لترال و ۳۱۲ رادیوگرافی پانورامیک مراجعین (۱۳۰ مرد و ۱۸۲ زن با میانگین سنی 23.51±2.73 سال) دارای دندان مولر سوم نهفته دوطرفه فک پایین به بخش ارتودنسی دانشکده دندانپزشکی بابل در سال های 1400-1388 (دوره 12 ساله) انجام شد. الگوهای اسکلتی ساژیتال با استفاده از زاویه ANB و Wits appraisal مورد بررسی قرار گرفتند. نوع صورت با استفاده از زاویه محوری صورت به مزوفاسیال، براکی فاسیال و دولیکوفاسیال طبقه بندی شدند. طول فک پایین اندازه گیری و به کوتاه، نرمال و بلند طبقه بندی شد. میزان نهفتگی مولر سوم فک پایین با استفاده از طبقه بندی وینتر و سیستم Pell & Gregory به صورت رادیوگرافی ارزیابی شد.

یافته ها: الگوی رشد دولیکوفاسیال شایع ترین (39.7%) و پس از آن براکی فاسیال (34%) و مزوفاسیال (26.3%) تعیین شد (P<0.05). کلاس اسکلتی I شایع ترین (44.6%) بود و پس از آن کلاس II (40.4%) و کلاس III (15.1%) قرار داشتند (P<0.05). طول فک پایین بلند 45.8%، طول فک کوتاه 30.8% و طول فک طبیعی 23.4% تعیین شد (P<0.05). شایع ترین نوع نهفتگی M3M مزیوانگولار (50%) بود و پس از آن عمودی (33%)، افقی (10.3%) و دیستوانگولار (6.7%) تعیین شدند (P<0.05). طبق طبقه بندی Pell & Gregory نهفتگی های کلاس A (45.8%) و B (45.8%) به طور قابل توجهی بیشتر از کلاس C (8.3%) تعیین شدند. در مورد رابطه راموس، کلاس P1 (47.4%) و P2 (44.9%) شایع تر از P3 (7.7%) تعیین شدند (P<0.05).

نتیجه گیری: الگوی دولیکوفاسیال، طول فک پایین بلند و کلاس II اسکلتال در بین بیماران دارای دندان عقل نهفته شایع ترین بودند. مزیوانگولار، کلاس A/B و کلاس P1 شایع ترین انواع نهفتگی بودند. این یافته ها احتمال وجود ارتباط بین مورفولوژی اسکلتال صورت و نهفتگی دندان عقل را برجسته می کند.

ارزیابی همخوانی آنتی‌بیوتیک‌تراپی تجربی با تجویز نهایی و نتایج آنتی‌بیوگرام

سمیرا عشقی نیا

زمینه و هدف: تجویز زودهنگام آنتی بیوتیک از ارکان اصلی در کنترل و درمان عفونت ها است. تجویز تجربی دارو براساس علایم بالینی و دستورالعمل های موجود باعث کاهش میزان مرگ و میر و تسریع در روند بهبود بیمار می گردد؛ اما عدم اطلاع از نوع و میزان حساسیت باکتری به آنتی بیوتیک ها می تواند پیامدهای نامطلوبی داشته باشد. این مطالعه به منظور ارزیابی همخوانی آنتی بیوتیک تراپی تجربی با تجویز نهایی و نتایج آنتی بیوگرام انجام شد.

روش بررسی: این مطالعه توصیفی روی 152 بیمار (80 مرد و 72 زن) با میانگین سنی 54.41±20.91 سال دریافت کننده آنتی بیوتیک بستری شده با روش نمونه گیری به صورت سرشماری در بخش های عفونی و جراحی مرکز آموزشی درمانی شهید صیاد شیرازی گرگان در سال 1400 انجام شد. ویژگی های دموگرافیک و اطلاعات مربوط به تشخیص اولیه، نوع آنتی بیوتیک تجربی، نتایج کشت میکروبی و آنتی بیوگرام، درمان نهایی و طول مدت درمان از پرونده بیماران استخراج و ارزیابی گردید.

یافته ها: شایع ترین علایم بالینی شامل تب (77%)، ضعف و خستگی (39%) و مهم ترین علت بستری سپسیس (31.58%) و عفونت مجاری ادراری (25.66%) تعیین شدند. بیشترین نمونه های بالینی برای کشت مربوط به خون (45.39%) و ادرار (32.24%) بودند. اشریشیا کلی (38.8%) و استافیلوکوکوس اپیدرمیس (23.7%) شایع ترین باکتری های جدا شده از نمونه ها بودند. تجویز تجربی آنتی بیوتیک در 454 مورد انجام شده بود و تنها در یک چهارم موارد تست آنتی بیوگرام صورت گرفته بود. تست آنتی بیوگرام برای آنتی بیوتیک های پرمصرف شامل سیپروفلوکساسین (14.5%)، کلیندامایسین (42%) و سفتریاکسون (66.2%) انجام شده بود. آمیکاسین (68.4%)، سفتریاکسون (64.5%) و جنتامایسین (56.6%) بیشترین آنتی بیوتیک های مورد استفاده در تست آنتی بیوگرام بودند. در 75 درصد موارد درمان تجربی با درمان نهایی همخوانی داشت. بیشترین آنتی بیوتیکهای تجویز شده در درمان نهایی شامل سیپروفلوکساسین (14.04%)، کلیندامایسین (13.2%) و سفتریاکسون (12.9%) بودند. بیشترین همخوانی در درمان نهایی شامل داکسی سایکلین (90%)، تاوانکس (89.4%) و سیپروفلوکساسین (87.3%) بودند. در حالی که جنتامایسین (83.3%) و سفتریاکسون (40.2%) بیشترین عدم همخوانی را نشان دادند.

نتیجه گیری: در بیشتر بیماران، میان تجویز تجربی آنتی بیوتیک با تجویز نهایی آن همخوانی وجود داشت. با این حال ناهماهنگی میان داروهای به کار رفته در تست های آنتی بیوگرام و آنتی بیوتیک های تجویز شده در بالین وجود داشت.

ویژگی‌های پیش‌ از عمل و حین ‌عمل جراحی اسکلرال باکلینگ در بیمارستان خاتم الانبیاء مشهد

جواد صادقی

زمینه و هدف: جداشدگی رگماتوژن شبکیه یکی از اورژانس های چشم پزشکی است که در صورت عدم مداخله جراحی فوری می تواند منجر به عوارض بینایی غیرقابل برگشت شود. این مطالعه به منظور تعیین ویژگی های پیش از عمل و حین عمل جراحی اسکلرال باکلینگ انجام شد.

روش بررسی: این مطالعه توصیفی گذشته نگر روی پرونده 606 بیمار (374 مرد و 232 زن) با میانگین سنی 37.8±18.8 سال با تظاهر جداشدگی شبکیه که تحت جراحی اسکلرال باکلینگ در بیمارستان خاتم الانبیاء مشهد طی سال های 1395 تا 1400 (بازه پنجساله) قرار گرفته بودند؛ انجام شد. اطلاعات پیش از عمل جراحی شامل میزان دید، وضعیت لنز چشم، محل و میزان پارگی شبکیه، وضعیت درگیری ماکولا، اطلاعات عمل جراحی شامل مدت عمل، انجام کرایو، تخلیه مایع زیر شبکیه، نوع وسیله به کار برده شده در عمل مانند استفاده از اسفنج، باند، باند و تایر، نوع و تعداد نخ جراحی مورد ارزیابی قرار گرفتند.

یافته ها: دید پیش از عمل در مراجعه اول 51.7% بیماران کمتر از 0.3 بود و در 36.8% موارد ماکولا درگیر بود. شایع ترین محل جداشدگی شبکیه ناحیه تحتانی (35.9%) و شایع ترین درجه گسترش جداشدگی، 180 درجه (46.3%) تعیین شد. در اغلب موارد از روش های جراحی اسکلرال باکلینگ با ترکیبی از باکل ها مانند Band+Tire (46 درصد) استفاده شد. همچنین کرایوتراپی در 48 درصد موارد انجام گردید.

نتیجه گیری: بیشتر بیماران مورد بررسی مردان جوان یا میانسال با دید اولیه کم و با جداشدگی شبکیه در نواحی تحتانی بودند و در بیش از یک سوم موارد ماکولا در بدو مراجعه دچار جداشدگی بود.